گفتم : به سرنوشت بیندیش و آسمان، گفتی : غمین مباش که آن کور و این کر است!

فرسوده شانه های پر از داغ و درد را، نالان ز بار عشق تو آزاد می کنم

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای، بنگر که غم به وادی مرگم کشانده است

تنها مرا به «تشنه طوفان» من مبین، ای بس حدیث تلخ که ناگفته مانده است

دیدی که آسمان کر و سرنوشت کور، صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است ؟