که آب و رنگ بهارت روانه در رگ هاست

که این چراغ در آیینه ی تو روشن کرد؟

که آسمان و زمین غرق نور آن سیماست

ز باغ روی تو صد سرخ گل چرا ندمد

مگر ز جان غزل آفریده اند تنت

که طبع تازه پرستم چنین بر او شیداست

نه چشم و دل که فرومانده در گریبانت