دیدم و می آمد از مقابل من دوش

خنده ی او جلوه ی امید و صفا بود

راحت جان بود ، عشق بود ، وفا بود

لذت غم می نشست در دل بی تاب

خنده ی تلحی نهاده بر لب پر نوش

آه کزان خنده آشکار شنفتم :

" بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم ! ... "