ناله فروماند در پس لب خاموش

خنده ی تلحی نهاده بر لب پر نوش

آه کزان خنده آشکار شنفتم :

" بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم ! ... "

غمزده ، چون ماهتاب آخر پاییز

دوخته بر روی من نگاه غم انگیز

دیگر در خنده اش امید و صفا نیست