گاه می خندد و می تابد از اندوهی سرد

تازه بند آمده باران و نسیمی نمناک

می تراود ز دل سرد شبانگاه خموش

شمع افسرده ی ماه از پس آن ابر سیاه

خنده ای غمزده چون خنده ی درد

تابشی خسته و بی رنگ و تباه

چون نگاهی که در آن موج زند سایه ی مرگ