اخگری چند به جا مانده از آن ایام

و تنش از تپش قلبی پر می شد

و لبش با مدد بوسه

دم به دم ترجمه می کرد زبانش را

که در او خشم جگر سوز نفس می زد

نفسش حق بود

نعره اش در همه آفاق ، صدا می کرد