که در او خشم جگر سوز نفس می زد

و لبش با مدد بوسه

دم به دم ترجمه می کرد زبانش را

اخگری چند به جا مانده از آن ایام

نفسش حق بود

نعره اش در همه آفاق ، صدا می کرد

و نهیب غضبش ، جار شبستان خدایی را