دستی است اشک آلوده بر زانوی تنهایی

جای گواه عاشقان راستین باشد

من اشکی از عشق کهن در آستین دارم

ناچار آماج نگاه من

یا بر بلندای سر انگشتان

خورشید کان مرده در آفاق ناخن ها

آه ای خردمندان