ناگه به یاد سرزمین دیگر افتادن

چون گردبادی در دل صحرا پذیرفتن

اما ز بیم مرگ ، خود را نوجوان دیدن

یک لحظه از جنگ و گریز ابر با خورشید

در آسمان ذهن خود رنگین کمان دیدن

زان پس کمان ماه را در سرخی مغرب

چون ناخنی براق