ذرات اندام مرا بر خاک می ریزد

در خاطر خود باز می یابم

پیکر تراش دیگری را نیز می بینم

کز آسمان با ضربه های تیشه ی جادو

تا آن هیولای کریه استخوانی را

از ژرفنای من برون آرد

وان را بسان شاهکاری کوچک و گمنان