من از مرز و بومی کلام آفرینم

که تا آن شکمباره ی بی ترحم

فروبندد از فرط لذت دهان را

ن از خشم بر می فروزم که : بس کن

که لحن مسیحایی شاعرانش

تن مرده را روح می بخشد از نو

جوان می کند پیر افسرده جان را