در آفتاب یادت پهنای یک کویرم

فریاد یک معما آمد ازین حوالی

دیوار سرد خانه روزن ندارد اما

با چشم خسته دیدم گل می رمد ز قالی

تا در سرم بسوزد اندیشه های کالی

افسوس رفته ها را می نوشم از خیالم

در آرزوی مردن می گیردم خیالی