آندم مس وجود تو زرمی شود که تن

وی خرم آن تنی که کشندش بدار عشق

روزی ندیده تا بکنون چشم روزگار

از دور روزگار به از روزگار عشق

در بوته ی فراق گدازد بنار عشق

پروانه گر ز عشق بسوزد عجب مدار

کاتش زند بغرض هستی شرار عشق