آن شیر خویش بر ما جلوه کند چو آهو

ای آه را پناه او ما را که می کشاند

شیری که خویش ما را جز شیر خویش ندهد

شیری که خویش ما را از خویش می رهاند

ما را به این فریب او تا بیشه می دواند

چون فاتحه دهدمان گاهی فتوح و گه گه

گر فاتحه شویم او از ناز برنخواند