هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم

چه ساعت ها که سرگردان، به ساز مرگ رقصیدم

از این دوران آفت زا، چه آفت ها که من دیدم

سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

فتادم در شب ظلمت، به قعر خاک، پوسیدم

ز بس که با لب محنت، زمین فقر بوسیدم

کنون کز خاک غم پر گشته این صد پاره دامانم