که عشق خود از مرگ می آفریدم

به هر جه که می مرد رنگی زرنگی

به یکرنگی از جای خود می پریدم

من آن شاعر سینه بدریده هستم

چه سازم شرنگ فنا شد به کامم

ز شاخ حقیقت، هر چه چیدم

ولی ناخلف باشم از دیده باشی