چه سازم شرنگ فنا شد به کامم

به یکرنگی از جای خود می پریدم

من آن شاعر سینه بدریده هستم

که عشق خود از مرگ می آفریدم

ز شاخ حقیقت، هر چه چیدم

ولی ناخلف باشم از دیده باشی

که باری سر انگشت حسرت گزیدم