هر صبح سوی مکتب یوفون بالعهود

گر نیست عشق را سر ما و هوای ما

چون از گزافه او دل و دستار ما ربود

عشق آمدست و گوش کشانمان همی کشد

از چشممومنآب ندم می کند روان

تا سینه را بشوید از کینه و جحود

تو خفته ای و آب خضر بر تو می زند