از چشممومنآب ندم می کند روان

چون از گزافه او دل و دستار ما ربود

عشق آمدست و گوش کشانمان همی کشد

هر صبح سوی مکتب یوفون بالعهود

تا سینه را بشوید از کینه و جحود

تو خفته ای و آب خضر بر تو می زند

کز خواب برجه و بستان ساغر خلود