پیش چشم ما ، یکی را می درد

در به روی غمگساران بسته ایم

پس به مهمانی غم بنشسته ایم

گرگ غم ، ما را به نوبت می برد

ما چنین ، آسوده مشغول چرا

چشم ما عبرت نمی گیرد چرا؟

لشگر ظلمش به هر جا تاخته