جام می چونت بدست افتد ، بنوش و غم مخور

گفت : ما را از ازل ، با گل چنین میعاد بود

عیب ما ، در بی وفایی ، مدعی را گو : مکن

هر کجا با هر که بنشستیم ، او در یاد بود

خوش سرود مجلس جم ، هر چه باداباد بود

هر کجا شیرین لبی دیدیم در آفاق عشق

سرخی لعلش ز خون دیده فرهاد بود