در آن طرف که ز مستی تو گل ز خار ندانی

در آن مقام تحیر ز روی یار چه می شد

چو عشق در بر سیمین کشید عاشق خود را

ز بوسه های چو شکر در آن کنار چه می شد

عجب که گل چه چشید و عجب که خار چه می شد

میان خلعت جانان قبول عشق خرامان

به بارگاه تجلی ز کار و بار چه می شد