عجب که گل چه چشید و عجب که خار چه می شد

چو عشق در بر سیمین کشید عاشق خود را

ز بوسه های چو شکر در آن کنار چه می شد

در آن طرف که ز مستی تو گل ز خار ندانی

میان خلعت جانان قبول عشق خرامان

به بارگاه تجلی ز کار و بار چه می شد

به باد و آتش و آب و به خاک عشق درآمد