هرکه جان برلب جوی کرم کوی تو برد

که برآیی ندهی از دم آن، بر وی امان

هان! مبادا به ترحم نگری بردل من

بگذری زاین طلب آن سر سودایی آن

می کند ازتن خود، خرقه ی چرکین گمان

بار عشق ار بنهی گرده ی الیار، برد

طاقتش طاق شود گر ببرد فیل دمان