دریدم جامه ی زهد و شدم میخانه لایق

دلم افتاده ی درد است و درمانی ندارد

طبیبی باید این دل را؛ طبیبی چون تو حاذق

چکاندی ژاله از عشقت چو بر دامان جانم

به تابی از جم مهرت چو شبنم بر شدم من

به بام هستی آمد جان؛ شدم خان خلایق

به اعلی بردی از اسفل مرا با جرعه ای می