دست خود کس نبرد بر در دونان به گدایی

گر خودش را گهری از کف عمان تو بیند

خسته جانی نشود منتظر بستر مرگش

شیشه ای پر اگر از شربت درمان تو بیند

قرص نان خود اگر در طبق نان تو بیند

بر سر خاک تشکر نهد از شوق، جبینش

هر که خود را به حقیقت به سر خوان تو بیند