این دل ز شادیش، از جان گذشته است

اندر منای جمالش بدیده ام

بس کشته ای که از آن کشته، پشته است

آورده از چه ظلمت، دلم برون

گر دل ز مرز جفایش، گذر کند

دانم به تیغ غم عشق، کشته است

گریم بر آن دل بی بهره از غمش