رسم خدایی بود، گر طرب آرد کسی

خنده برآرند بر، محفل غم دیدگان

فربه و شاد و چران، می شودش گوسفند

نغمه ی نی گر بود بر لب جان شبان

بر دل غم دیده ای یا به دل خانمان

همچو بهاران تو نیز، بقچه ی غم را ببند

دست ضعیفان بگیر، تا که شوی پهلوان