دست ضعیفان بگیر، تا که شوی پهلوان

رسم خدایی بود، گر طرب آرد کسی

بر دل غم دیده ای یا به دل خانمان

همچو بهاران تو نیز، بقچه ی غم را ببند

سفره ی شادی گشا، پیش رخ بندگان

گردن خودکامگی بشکن و بگریز از آن

ساز محبت بزن، قطره ی رافت چکان