سفره ی شادی گشا، پیش رخ بندگان

بر دل غم دیده ای یا به دل خانمان

همچو بهاران تو نیز، بقچه ی غم را ببند

دست ضعیفان بگیر، تا که شوی پهلوان

گردن خودکامگی بشکن و بگریز از آن

ساز محبت بزن، قطره ی رافت چکان

ای که تو خود طالبی، رحمت حق را به جان