همچو بهاران تو نیز، بقچه ی غم را ببند

نغمه ی نی گر بود بر لب جان شبان

رسم خدایی بود، گر طرب آرد کسی

بر دل غم دیده ای یا به دل خانمان

دست ضعیفان بگیر، تا که شوی پهلوان

سفره ی شادی گشا، پیش رخ بندگان

گردن خودکامگی بشکن و بگریز از آن