غدار بی رحم جهان، اندر نقاب مه رخان

اندر زلال چشمه ها، من سوی جانان می روم

گر کوزه ی دل پرکنم از آن زلال دلربا

بر پیش معشوقم دگر چون شیخ صنعان می روم

پیوسته در بندم کشد، ز آن دیده گریان می روم

دست ار بیازم دامنش، گویم که ای معشوق جان

اندر پناه مهر تو تا مرز باران می روم