دست ار بیازم دامنش، گویم که ای معشوق جان

بر پیش معشوقم دگر چون شیخ صنعان می روم

غدار بی رحم جهان، اندر نقاب مه رخان

پیوسته در بندم کشد، ز آن دیده گریان می روم

اندر پناه مهر تو تا مرز باران می روم

ابری بر آر از رحمتت، ممنون لطف و منتت

تا سایبان گردد مرا، کاندر بیابان می روم