اندر پناه مهر تو تا مرز باران می روم

غدار بی رحم جهان، اندر نقاب مه رخان

پیوسته در بندم کشد، ز آن دیده گریان می روم

دست ار بیازم دامنش، گویم که ای معشوق جان

ابری بر آر از رحمتت، ممنون لطف و منتت

تا سایبان گردد مرا، کاندر بیابان می روم

هان قبله گاهم روی تو، پر می کشم بر سوی تو