تا تجلای تو مدهوش کند جان مرا

گرده از حدقه برون آر و بگردان سر کور

مرد اخلاص، رضایت طلبد از در دوست

گر نباشد به دلش چشم طمع بر لب حور

بچشان از می عشقم برسان قله ی طور

قدحی از می دیدار فرستا به درم

رخصتی ده به دلم تا بچشد شهد حضور