امیدی دارم اندر دل، که پیرم پرده پوش آید

گرم زهری ستاند دل ز دست ساقی مه رو

بنوشد بی درنگ آن را، که بر کامش چو نوش آید

هزاران عیب و غم دارم ولی جزو مریدانم

تو را الیار! اگر آن دم، سری مست از جهان باشد

به بوی دلبر دانا از آن مستی به هوش آید