گلدانها بی گفتگو نگاه می کنند

حرف در سکوت میان ما بقا می یابد

در کلیسای تنم دیگر کسی نمانده است

دریچه های خسته چشم فرو می بندند

و سنگ فرشها به صدای ناقوسها در پیراهنم گوش می سپارند

در لحظه هایی که از من می گریزند

در خیابانی خلوت