گر بی تو رگیم هست هشیار

آخر تو کجا و ما کجاییم

ای بی تو حیات و عیش بی کار

از من رگ جان بریده بادا

اندر ره تو دو صد کمین بود

نزدیک نمود راه و هموار

از گلشن روی تو شدم مست