اندر ره تو دو صد کمین بود

ای بی تو حیات و عیش بی کار

از من رگ جان بریده بادا

گر بی تو رگیم هست هشیار

نزدیک نمود راه و هموار

از گلشن روی تو شدم مست

بنهادم مست پای بر خار