صوفیان را صاف می دارد تو بستان درده گیر

غوره افشاری و گویی من ریاضت می کنم

چونک میخواره نه ای رو شیره افشرده گیر

صوفیان صاف را گویی که دردی خورده اند

هر شکوفه کز می ما نیست خندان بر درخت

گر چه او تازه ست و خندان هم کنون پژمرده گیر

شمس تبریزی تو خورشیدی و از تو چاره نیست