مدد اشک من و زردی رخسار مگیر

خفتگان را نه تماشای نهان می بخشی

تو مرا خفته شمر حاضر و بیدار مگیر

نه که بوی جگر پخته ز من می آید

نه که مجنون ز تو زان سوی خرد باغی یافت

از جنون خوش شد و می گفت خرد زار مگیر

با جنون تو خوشم تا که فنون را چه کنم