در بر خود چون قبا تنگ بگیرم به بر

معدن صبرست تن معدن شکر است دل

معدن خنده ست شش معدن رحمت جگر

بر سر من چون کلاه ساز شها تختگاه

گفت کسی عشق را صورت و دست از کجا

منبت هر دست و پا عشق بود در صور

نی پدر و مادرت یک دمه ای عشق باخت