ای نان طلب در من نگر والله که مستم بی خبر

با زندگانت زنده ام با مردگانت مرده ام

با دلبران و گلرخان چون گلبنان بشکفته ام

با منکران دی صفت همچون خزان افسرده ام

من گرد خنبی گشته ام من شیره ای افشرده ام

مستم ولی از روی او غرقم ولی در جوی او

از قند و از گلزار او چون گلشکر پرورده ام