دریای شیرینش کنم هر چند باشد قله ای

گاهی تو را در بر کنم گاهی ز زهرت پر کنم

آگاه شو آخر ز من ای در کفم چون کیله ای

گر حبه ای آید به من صد کان پرزرش کنم

از تو عدم وز من کرم وز تو رضا وز من قسم

صد اطلس و اکسون نهم در پیش کرم پیله ای

هر لحظه نومید را خرمن دهم بی کشتنی