ناگاه فضل ایزدی شد چاره بیچاره ای

روزی ز عکس روی او بردم سبوی تا جوی او

دیدم ز عکس نور او در آب جو استاره ای

گفتم که آنچ از آسمان جستم بدیدم در زمین

شکر است در اول صفم شمشیر هندی در کفم

در باغ نصرت بشکفم از فر گل رخساره ای

آن رفت کز رنج و غمان خم داده بودم چون کمان