در باغ نصرت بشکفم از فر گل رخساره ای

گفتم که آنچ از آسمان جستم بدیدم در زمین

ناگاه فضل ایزدی شد چاره بیچاره ای

شکر است در اول صفم شمشیر هندی در کفم

آن رفت کز رنج و غمان خم داده بودم چون کمان

بود این تنم چون استخوان در دست هر سگساره ای

خورشید دیدم نیم شب زهره درآمد در طرب