بود این تنم چون استخوان در دست هر سگساره ای

شکر است در اول صفم شمشیر هندی در کفم

در باغ نصرت بشکفم از فر گل رخساره ای

آن رفت کز رنج و غمان خم داده بودم چون کمان

خورشید دیدم نیم شب زهره درآمد در طرب

در شهر خویش آمد عجب سرگشته ای آواره ای

اندر خم طغرای کن نو گشت این چرخ کهن