آن رفت کز رنج و غمان خم داده بودم چون کمان

ناگاه فضل ایزدی شد چاره بیچاره ای

شکر است در اول صفم شمشیر هندی در کفم

در باغ نصرت بشکفم از فر گل رخساره ای

بود این تنم چون استخوان در دست هر سگساره ای

خورشید دیدم نیم شب زهره درآمد در طرب

در شهر خویش آمد عجب سرگشته ای آواره ای