شکر است در اول صفم شمشیر هندی در کفم

دیدم ز عکس نور او در آب جو استاره ای

گفتم که آنچ از آسمان جستم بدیدم در زمین

ناگاه فضل ایزدی شد چاره بیچاره ای

در باغ نصرت بشکفم از فر گل رخساره ای

آن رفت کز رنج و غمان خم داده بودم چون کمان

بود این تنم چون استخوان در دست هر سگساره ای