کآتش عشق خویش را تو به سپند می دهی

پیشتر آ تو ای پری از ترشی تویی بری

تاج و کمر عطا کنی بخت بلند می دهی

جان به هزار ولوله بهر تو گشت حامله

چون فرهاد می کشی جان مرا به که کنی

ور نه به دست جان من از چه کلند می دهی

هر چه که می دهی بده بی خبر آن کسی که او